Over grenzen, overgeven en even niets meer kunnen.
Ik heb een vak gekozen waarin bijna alles een antwoord vraagt.
Een handtekening.
Een beslissing.
Een termijn.
Een oplossing.
Er is altijd iemand die iets van je nodig heeft en meestal kan ik het regelen.
Dat is jarenlang een tamelijk succesvolle manier geweest om niet te hoeven merken dat een mens eindig is.
Tot je dat zelf wordt.
Niet groots of dramatisch.
Veel banaler.
Je leest een mail en de woorden komen niet meer binnen. De telefoon gaat en je laat hem gaan. Iemand vraagt iets eenvoudigs en je hoofd behandelt het alsof er zojuist een ingewikkeld juridisch probleem op tafel is gelegd.
Je zegt steeds vaker: morgen.
Tot je begrijpt dat morgen geen plan is.
Alleen uitstel van erkennen dat het vandaag niet meer gaat.
Ik dacht vroeger dat grenzen iets beschaafds waren.
Iets wat je rustig aangaf voordat iemand eroverheen stapte.
Wat een luxe.
Sommige grenzen verschijnen pas wanneer je er kilometers voorbij bent.
Je lichaam weet dat meestal eerder dan jij.
Het weigert.
Terwijl jij nog probeert uit te leggen dat er echt nog één dossier af moet. Nog één telefoontje. Nog één cliënt. Nog even door.
Alsof je met jezelf kunt onderhandelen.
Alsof instorten een agendapunt is dat verplaatst kan worden.
En dan komt de stilte.
Niet de mooie stilte waar mensen over schrijven wanneer ze een weekend naar de Veluwe gaan om zichzelf terug te vinden.
De andere.
De stilte waarin je niets meer hebt toe te voegen.
Waarin zelfs uitleg arbeid wordt.
Waarin je mensen van wie je houdt niet minder liefhebt, maar soms simpelweg niet meer weet hoe je bij ze moet komen.
Waarin de wereld doorgaat en jij ernaar kijkt alsof je aan de verkeerde kant van het glas bent beland.
Dat is een vreemde plek voor iemand die gewend is dingen vast te leggen.
Ik maak aktes omdat mensen zekerheid willen.
Wie krijgt wat.
Wie mag beslissen.
Wat blijft van wie wanneer iemand er niet meer is.
We formuleren zorgvuldig wat een mens voor later wil bewaren.
Maar niemand vertelt je wat je moet doen wanneer je jezelf onderweg niet meer kunt vasthouden.
Daar bestaat geen model voor.
Geen artikel.
Geen slotverklaring.
Alleen de nogal vernederende ontdekking dat je niet alles kunt dragen door het beter te formuleren.
Soms moet je neerleggen wat je jarenlang met beide handen hebt vastgehouden.
Niet omdat je eindelijk hebt geleerd hoe overgave werkt.
Maar omdat je handen simpelweg opengaan.
Dat verschil is belangrijk.
Ik ben niet ineens goed geworden in grenzen.
Ik ben moe geworden van eroverheen gaan.
Misschien is dat minder mooi.
Maar wel waar.
Dus soms neem ik niet op.
Soms antwoord ik niet.
Soms los ik niets op.
En soms laat ik de stilte staan zonder haar onmiddellijk dicht te smeren met excuses.
In mijn wereld moet bijna alles worden ondertekend voordat het rechtsgevolg krijgt.
Dit niet.
Geen naam.
Geen datum.
Geen paraaf.
Alleen de erkenning dat een mens soms ophoudt waar hij ophoudt.
En dat zelfs ik daar geen akte voor kan maken.
Misschien alleen deze.
Lieverd, waarvan akte. <3