De buitenwereld krijg maar weinig mee van wat er achter de deuren van een notariskantoor gebeurt.

Dat is deels de bedoeling.

Beroepsgeheim is nu eenmaal geen vrijblijvende suggestie en discretie behoort tot het meubilair. Wat aan mijn tafel wordt besproken, blijft daar.

Maar daardoor ontstaat soms ook een wat merkwaardig beeld van het vak.

Alsof wij de hele dag ernstig naar aktes kijken, moeilijke woorden gebruiken en op gezette tijden een vulpen ter hand nemen.

Was het maar zo overzichtelijk.

Achter die deur bevindt zich een kleine samenleving.

Er wordt getrouwd en gescheiden. Gekocht en verkocht. Geërfd en onterfd. Geruzied over geld, huizen, kinderen en soms over een kast waarvan niemand hem wil hebben totdat blijkt dat de ander hem wil.

Er wordt gehuild.

Er wordt gelachen op momenten waarop dat eigenlijk niet hoort.

En er worden dingen tegen mij gezegd waarvan ik soms oprecht niet weet of ik ze juridisch moet beoordelen of antropologisch moet bewaren.

Een cliënt die bij binnenkomst zegt dat hij echt maar vijf minuten nodig heeft en drie kwartier later nog steeds tegenover me zit.

Een makelaar die begint met:
“Ik ben natuurlijk geen jurist, maar…”
en vervolgens een geheel eigen afdeling wetsgeschiedenis opent.

Een mail met SPOED!!! in de onderwerpregel over een overdracht over zes weken.

Of de vraag of ik “even kan tekenen dat alles juridisch klopt”.

Alles.

Dat blijft een ambitieus rechtsgebied.

Ik verzamel dat soort momenten.

Niet bewust. Ze blijven gewoon hangen.

Zinnen. Blikken. Kleine absurditeiten. Onderhuidse ergernissen. De merkwaardige logica die ontstaat zodra mensen, geld, familie en recht tegelijkertijd een kamer binnenkomen.

En mijn eigen gedachten daarbij.

Want ook dat krijgt de buitenwereld zelden mee: een notaris denkt tijdens een gesprek gewoon dingen.

We zeggen ze alleen meestal niet.

Dat heet professionaliteit.

Soms zelfbeheersing.

En heel af en toe pure overlevingskunst.

Precies daarom heb ik Kantlijnen in het leven geroepen.

Een klein hoekje van deze site voor wat zich normaal gesproken achter gesloten deuren afspeelt – uiteraard zonder prijs te geven wat daar ook daadwerkelijk moet blijven.

Wel korte observaties, gedachten en ergernissen uit een wereld die van buiten behoorlijk keurig oogt en van binnen aanzienlijk menselijker, vreemder en grappiger is.

Dingen die geen eigen akte verdienen.

Maar soms wel een opmerking in de kantlijn.