Een klein protest tegen verlies

Sommige dossiers blijven je bij.

Niet vanwege de aktes, maar vanwege de mensen.

Ik kende zijn eerste vrouw.

Op een weekend ging de telefoon. Corona had haar in een paar dagen tijd zo hard geraakt dat ze met spoed in het ziekenhuis lag. Er was geen tijd meer om te wachten. Ik ben naar het ziekenhuis gereden zodat ze haar testament nog kon tekenen.

Je hoopt dan altijd dat je voor niets bent gekomen.

Dat iemand opknapt. Naar huis mag. Dat het papier ongebruikt in een la verdwijnt.

Maar zo liep het niet.

De ziekte nam haar stukje voor stukje af.

En uiteindelijk ook van hem.

Sommige beelden laten zich niet uitwissen. Niet omdat ze luid zijn, maar omdat ze voorgoed veranderen hoe je naar een mens kijkt.

Jaren later vond hij opnieuw iemand bij wie hij zijn leven durfde neer te leggen.

Ik was oprecht blij voor hem.

Na zoveel verlies voelde dat bijna als een klein protest tegen alles wat hem eerder was afgenomen.

Nu is ook zij overleden.

Hij is nog niet bij me geweest.

Maar ik weet dat hij komt.

En ik vraag me af hoe je iemand aankijkt die voor de tweede keer de vrouw van zijn leven moet begraven.

Soms voelt het notariaat alsof je alleen papieren regelt.

Tot je beseft dat sommige handtekeningen niet gaan over bezit.

Maar over alles wat een mens nooit meer terugkrijgt.