Soms zegt een dossier meer tussen de regels dan in honderd pagina’s.
Het zijn zelden de ingewikkelde bepalingen die blijven hangen. Niet de opschortende voorwaarden, de garanties of de zorgvuldig geformuleerde uitzonderingen.
Het zijn meestal drie zinnen.
Een vader die na het tekenen vraagt of hij nog één keer iets mag zeggen tegen zijn kinderen.
Een vrouw die bij het testament van haar man ineens fluistert dat ze eigenlijk niet weet hoe ze zonder hem moet leven.
Een dochter die een handtekening zet namens haar moeder en daarna nog even naar de lege stoel naast haar kijkt.
Drie zinnen.
Juridisch volstrekt irrelevant.
