Sophie houdt van papier.
Dat is voor een notaris misschien ongeveer even verrassend als een voorliefde voor handtekeningen, maar haar liefde voor papier heeft weinig met aktes te maken.
Het gaat om notitieboekjes.
Daar heeft ze er te veel van.
Dat weet ze.
Dat verandert niets.
Er liggen boekjes op haar bureau, naast haar bed, in haar tas en in laden waarin ze terechtkomen zodra Sophie besluit dat haar huis er minder uit moet zien alsof ze op ieder willekeurig moment een gedachte kan krijgen.
Wat natuurlijk precies is wat er gebeurt.
Er zijn boekjes voor werk en boekjes voor thuis. Boekjes voor lijstjes, voor zinnen, voor ideeën die midden in de nacht briljant lijken en de volgende ochtend vooral bewijzen dat de nacht een mild beoordelingsvermogen heeft.
En er zijn lege boekjes.
De mooiste.
Die bewaart Sophie.
Niet omdat ze ze niet wil gebruiken, maar omdat ze wacht op iets wat belangrijk genoeg is voor de eerste bladzijde.
Dat is volkomen krankzinnig.
Ze passeert zonder veel sentiment een hypotheek van acht ton, maar een verkeerde zin op pagina één van een nieuw notitieboekje kan haar middag bederven.
Iedereen heeft zijn grenzen.
Papier moet goed voelen.
Niet te wit. Niet te glad. Niet te dun.
Crème liefst, een beetje zwaar, en met een pen die eroverheen gaat zonder dat Sophie er moeite voor hoeft te doen.
Ze weet dat dit overdreven klinkt.
Dat is het ook.
Ze heeft vrede met zichzelf.
Collega’s wijzen haar soms op digitale mogelijkheden.
Alsof Sophie die gemist heeft.
Ze werkt de hele dag achter schermen. Haar dossiers zijn digitaal, haar agenda is digitaal, haar mailbox is helaas buitengewoon digitaal en vrijwel alles wat ooit rustig in een ordner lag, woont inmiddels achter een wachtwoord dat iedere paar maanden verplicht moet veranderen.
Juist daarom papier.
Papier vraagt niet om een update.
Het stuurt geen melding.
Het synchroniseert niets.
Het ligt er gewoon.
Dat is tegenwoordig bijna een karaktereigenschap.
Op kantoor ligt altijd een boekje naast haar.
Tijdens besprekingen schrijft Sophie woorden op die zelden in de uiteindelijke akte terechtkomen.
Bang voor ruzie.
Dochter al jaren niet gezien.
Huis moet bij hem blijven.
Zij weet het nog niet.
Later worden dat erfstellingen, legaten, volmachten, uitsluitingsclausules en bepalingen waar niemand aan kan zien dat er ooit iemand tegenover Sophie zat die halverwege een zin stilviel.
De akte bewaart wat iemand heeft besloten.
Haar notitieboekje bewaart soms waarom.
Misschien houdt ze daarom zoveel van papier.
Het onthoudt anders.
Tussen die aantekeningen staan overigens ook:
bank bellen
melk
boek bestellen
waar is dossier 894—
en soms ineens een zin die nergens bij hoort.
Een gedachte die blijkbaar bang was dat Sophie haar kwijt zou raken.
Die schrijft ze op.
Niet omdat ze weet wat ze ermee moet.
Juist niet.
Sophie werkt de hele dag met woorden die iets móéten betekenen. Woorden waarvan later een rechter moet kunnen vaststellen wat ermee bedoeld werd.
Het is prettig om soms woorden te hebben die nergens toe verplichten.
Afvinken doet ze trouwens ook liever op papier.
Een digitaal vinkje is te beleefd.
Taak voltooid.
Prima.
Een dikke streep door iets wat haar de halve ochtend heeft gekost, geeft aanzienlijk meer voldoening.
Aflosnota regelen.
Streep.
Bank terugbellen.
Streep.
Volmacht controleren.
Streep.
Aan het einde van een goede werkdag ziet de pagina eruit alsof Sophie een klein gevecht heeft gewonnen.
Dat is waarschijnlijk niet gezond.
Maar wel overzichtelijk.
Soms bladert ze terug.
Dan vindt ze een datum waarvan ze niet meer weet waarom die belangrijk was, een telefoonnummer zonder naam, een zin die halverwege ophoudt.
Of haar eigen handschrift van jaren geleden.
Dat vindt ze het vreemdste.
Het is onmiskenbaar van haar en toch geschreven door iemand die ze inmiddels niet helemaal meer is.
Een bestand bewaart wanneer het is gemaakt.
Papier bewaart iets anders.
De haast.
De druk van de pen.
Een koffievlek.
Een woord dat drie keer is doorgestreept.
Soms een naam die je tegenwoordig niet meer opschrijft.
Daar kan geen cloud tegenop.
En dus koopt Sophie nog steeds notitieboekjes.
Ook al heeft ze er genoeg.
Ruim genoeg.
Belachelijk genoeg.
Soms staat ze met een nieuw exemplaar in haar handen en voert ze kort een gesprek met zichzelf.
Je hebt thuis nog lege.
Klopt.
Dit is nergens voor nodig.
Ook waar.
Het papier is wel heel mooi.
Kijk.
Daar gaat het mis.
Ze koopt het.
Thuis legt ze het naast de andere.
En gebruikt het voorlopig niet.
Want eerst moet er natuurlijk iets komen dat goed genoeg is voor die eerste lege bladzijde.
Sophie weet dat dit nergens op slaat.
Maar misschien is dat juist waarom ze ervan houdt.
De hele dag zorgt ze ervoor dat woorden definitief worden.
Dat ze kloppen, vaststaan en later nog precies betekenen wat vandaag is bedoeld.
En dan ligt er thuis een leeg notitieboekje.
Geen dossiernummer.
Geen cliënt.
Geen artikel.
Geen handtekening.
Alleen papier waarop nog alles kan staan.
Zelfs niets.
Voor een notaris is dat misschien wel de grootste luxe.
