Een notariskantoor lijkt soms op een station.
Mensen komen aan met plannen, zorgen, verlies en verwachtingen. Wij zien een moment. Voor hen is het vaak een hoofdstuk.
Soms gaat dat hoofdstuk over een parkeerplaats.
‘Die is van mij.’
Een gevaarlijke zin in het notariaat.
Want van mij is in het dagelijks leven iets anders dan in het goederenrecht.
Er kwam een akte bij.
Een splitsingstekening.
Het Kadaster.
Nog een akte.
De parkeerplaats bleef ondertussen gewoon liggen waar hij lag. Een rechthoek asfalt met witte lijnen, volkomen onverschillig voor de juridische crisis die zich boven hem voltrok.
‘Maar hij ligt toch voor mijn huis?’
Zeker.
De stoep ook.
Stilte.
Dat is een aanzienlijk deel van het notariaat: professioneel uitleggen waarom iets wat volstrekt logisch voelt juridisch toch anders in elkaar zit.
Uiteindelijk bleek er een recht. Een regeling. Een oplossing.
Niets veranderde.
Dezelfde plek.
Dezelfde auto.
Hetzelfde asfalt.
Alleen wisten we daarna van wie het juridisch eigenlijk was.
Misschien is dat wel ons vak.
Niet de werkelijkheid veranderen, maar zichtbaar maken wat eronder ligt.
Eigendom. Afspraken. Grenzen. Rechten.
Wij stappen meestal niet mee in de trein.
We controleren alleen of iedereen op het juiste perron staat.
En soms moeten we eerst uitzoeken van wie het perron is.
