Ze kwamen binnen alsof ze recht hadden op alles.
Op uitleg, op bevestiging, op genoegdoening.
En als dat er niet kwam, dan op escalatie.
Want wie zich onrechtvaardig behandeld voelt, mag kennelijk alles zeggen.
Alles eisen. Alles dreigen.
En Sophie zat daar.
Tussen twee mensen die ooit met elkaar in één bed sliepen,
en nu hun vernietiging kwamen afronden met legitimatiebewijs in de hand.
De samenleving had ergens onderweg besloten dat grenzen optioneel zijn.
Normen een mening.
En bedreiging?
Dat is gewoon frustratie met volume.
“Als u deze akte passeert, dan maak ik haar af.”
De woorden hingen in de ruimte.
In de gespannen kaken.
In het trillende been onder tafel.
En wat deed Sophie?
Zij tekende.
Niet omdat ze akkoord ging – maar omdat alles formeel klopte.
En ondertussen liep ze in stilte het scenario in haar hoofd af:
deur vrijhouden, geen rug toekeren, stem vast, weglooproute vrij.
Een notariële survivaltraining, gratis bijgeleverd bij het protocol.
Er is niemand die dat ziet.
Niet de beroepsgroep.
Niet de overheid.
Niet de samenleving die steeds harder gilt dat alles “transparant en klantvriendelijk” moet.
Maar Sophie weet: mensen die te veel ruimte krijgen, vergeten dat anderen ook grenzen hebben.
En niemand wil tegenwoordig nog horen dat iets niet kan.
Of dat verlies nu eenmaal geen recht op vergelding geeft.
Ze ziet het dagelijks.
Hoe fatsoen verward wordt met zwakte.
Hoe kwetsbaarheid meteen wordt bestraft.
Hoe de angst achter mensen hun ogen langzaam verandert in haat – en hoe die haat haar aankijkt alsof zij de schuld is van alles wat er misging in hun leven.
Ze hoort het aan.
Ze blijft zitten.
Ze verstart niet, maar ze verkrampt.
Want als zij opstaat, als zij iets zegt – dan heet het: *notaris kiest partij*.
Dan is zij degene die de boel verstoort.
Dus ze blijft.
Professioneel.
Beheerst.
En alleen.
Want er is geen beveiliging.
Geen opvang.
Geen hand op haar schouder na afloop die zegt:
“wat je net hebt meegemaakt, was niet normaal.”
Integendeel.
Wat zij meemaakt, wordt langzaam de norm.
En dat is het snijdendste van alles.
Niet de bedreiging zelf.
Maar dat niemand er nog van schrikt.
