Sophie weet dat tijd in haar vak geen beweging is, maar een vastzetting.
Elke akte begint met hetzelfde woord.
“Heden, de…”
Niet vandaag.
Heden.
Een woord dat niet vraagt hoe het met je gaat, maar veronderstelt dat je er bent.
Heel. Beschikbaar. Functionerend.
In theorie zijn data neutraal.
Ze horen bij de orde.
Bij het idee dat dingen kloppen als ze maar precies genoeg worden vastgelegd.
Maar in dit beroep blijven data soms kleven.
Niet aan het papier – dat blijft schoon, strak, juridisch correct –
maar aan haar.
Aan hoe haar schouders net iets aanspannen bij een bepaalde cijfercombinatie.
Aan hoe haar adem even stokt zonder dat iemand het merkt.
Vandaag is zo’n datum.
Een jaar. Al een jaar.
Een jaar zonder hem.
Haar vriend.
Niet iemand uit een dossier, maar uit haar leven.
Iemand die haar kende zonder titel, zonder formuleringen, zonder het altijd-maar-doorgaan.
Ze typt “heden” en voelt hoe haar lichaam het al weet, terwijl haar hoofd professioneel blijft.
Dit is het punt waar het vak het overneemt van alles wat persoonlijk is.
Voor de cliënt tegenover haar is het een noodzakelijke zin.
Een overdracht.
Een testament.
Een handtekening onder iets dat geregeld moet worden om verder te kunnen.
Voor haar is het een dag die niet markeert wat begint, maar wat ontbreekt.
Dat hij er al een jaar niet meer is.
Dat de wereld dat niet bijhoudt.
Dat agenda’s geen ruimte maken voor gemis.
Dat niemand ziet dat dit “heden” al vol zit voordat het wordt uitgesproken.
Het werk vraagt aanwezigheid.
Altijd.
Je kunt geen akte passeren in gisteren.
Niet in rouw.
Niet in herinnering.
Alleen in heden.
Dus zit Sophie daar.
Rechtop. Aandachtig.
Ze leest voor met een stem die precies doet wat hij moet doen.
Ze corrigeert een typefout.
Zet een punt.
Houdt het geheel bij elkaar.
En ondertussen draait het leven door.
De cliënt staat op.
Zegt dank u wel.
Gaat verder.
Niemand ziet dat deze datum iets van haar vraagt wat nergens wordt vastgelegd.
Misschien is dat ook het misverstand: dat mensen denken dat notarissen alleen maar functie zijn.
Terwijl ook zij gewoon mensen zijn die leren werken met wat ze meedragen.
Dit vak heeft haar geleerd dat je kunt functioneren zonder dat het licht wordt.
Dat je persoonlijke vlag soms halfstok hangt terwijl alles om je heen gewoon doorgaat.
En toch begint elke akte opnieuw.
Met hetzelfde woord.
Met dezelfde precisie.
Omdat zelfs dagen die pijn doen juridisch correct moeten worden vastgelegd – door iemand die ondertussen ook gewoon iemand is.
