Sophie heeft beroepshalve geleerd op haar tong te bijten.
Niet goed.
Wel vaak.
Het staat nergens in de opleiding tot notaris, terwijl het vermoedelijk een groter praktisch nut heeft dan sommige onderdelen die er wél in aan de orde komen.
Want Sophie denkt snel.
En helaas praat ze ongeveer even snel.
Dat geeft risico’s.
‘Mijn makelaar zegt dat dit gewoon kan.’
‘Dan moet uw makelaar misschien notaris worden.’
Stilte.
Sophie denkt:
Die zei ik hardop.
Of:
‘ChatGPT zegt dat het anders zit.’
‘Dan laat u ChatGPT toch passeren?’
Weer die fractie van een seconde.
Te laat.
De zin is eruit.
Woorden kennen geen royement.
Het vervelende is dat Sophie meestal ook nog vrij snel weet wát ze wil zeggen.
Dat wordt vaak verward met een voordeel.
Dat is het niet.
Een goed antwoord dat pas drie minuten later in je opkomt, kun je veilig mee naar huis nemen.
Een goed antwoord dat onmiddellijk verschijnt, moet actief worden tegengehouden.
Dat is arbeid.
‘Ik betaal toch voor deze akte?’
Ja, niet voor een alternatieve werkelijkheid.
Niet zeggen.
‘Het is toch maar een standaardakte?’
U bent toch ook maar een standaardmens.
Zeker niet zeggen.
‘Ik wil hier eigenlijk niet zoveel tijd aan kwijt zijn.’
Dat gevoel begint wederzijds te worden.
Absoluut niet.
Sophie glimlacht.
Neemt een slok koffie.
Bijt.
Meestal lukt het.
Dan vertaalt ze zichzelf.
Dat is eigenlijk wat professionaliteit voor haar vaak is.
Van:
Dit slaat nergens op.
naar:
‘Ik begrijp uw gedachtegang.’
Van:
Wie heeft u dit in vredesnaam verteld?
naar:
‘Mag ik vragen waar u deze informatie heeft gekregen?’
En van:
Dat kunt u wel willen, maar zo werkt de wereld niet.
naar:
‘Ik vrees dat de juridische werkelijkheid hier iets weerbarstiger is.’
Notarieel simultaanvertalen.
Van Sophie naar beschaafd.
Maar soms ontsnapt er eentje.
Meestal aan het einde van een lange dag, wanneer haar interne afdeling Communicatie al naar huis is.
En eerlijk gezegd zijn dat niet altijd haar slechtste momenten.
Want achter alle aktes, beroepsregels, zorgvuldigheid en neutraliteit zit nog steeds iemand met een mond.
En een vrij snelle ook.
Sophie heeft lang gedacht dat professionaliteit betekende dat je die persoon volledig moest wegwerken.
Dat denkt ze niet meer.
Je moet weten wanneer je moet zwijgen.
Zeker.
Maar je hoeft jezelf ook niet zo zorgvuldig te redigeren dat er uiteindelijk alleen een notariële chatbot overblijft.
Dus bijt Sophie op haar tong.
Vaak.
Ze slikt hele alinea’s in.
Dagelijks.
Maar soms kijkt iemand haar aan, zegt iets werkelijk onweerstaanbaars en is haar mond haar net voor.
Dan valt er een stilte.
Sophie hoort haar eigen woorden nog boven tafel hangen.
En denkt:
Nou ja.
Feitelijk was het correct.
