Er zijn verwijten die je als notaris ziet aankomen.

Dat je te streng bent.
Te voorzichtig.
Te juridisch.
Te weinig bereid om even praktisch mee te denken.

En toen kwam er een nieuwe.

Sophie wilde de Belastingdienst pleasen.

Dat wist ze zelf nog niet.

Het was een tussenpersoon die haar erop wees.

Er lag een dossier waarin hij precies wist hoe het moest. Dat is altijd prettig. Scheelt jaren studie, een benoeming bij Koninklijk Besluit en permanente educatie.

Sophie hoefde het eigenlijk alleen nog maar uit te voeren.

Alleen deed ze dat niet.

Er zat namelijk een fiscaal randje aan de gewenste constructie. Niet eens een randje eigenlijk. Meer een vrij forse fiscale richel waar je met enige snelheid uitstekend vanaf kon vallen.

Dus Sophie stelde vragen.

Dat werd niet gewaardeerd.

Ze legde uit.

Nog minder gewaardeerd.

Ze zei uiteindelijk dat ze het op deze manier niet ging doen.

En toen kwam de diagnose.

‘Volgens mij wil jij vooral de Belastingdienst pleasen.’

Sophie keek naar haar scherm.

Dat was nieuw.

Ze heeft in haar leven best veel mensen proberen te pleasen. Cliënten. Collega’s. Familie. Mensen die eigenlijk helemaal niet gepleased hadden hoeven worden.

Maar de Belastingdienst?

Nooit bloemen gestuurd.

Geen kerstkaart.

Niet eens een borrel samen.

De relatie was tot dat moment opvallend zakelijk gebleven.

Blijkbaar was het alternatief voor doen wat de tussenpersoon zegt inmiddels emotioneel investeren in de Belastingdienst.

Dat opent perspectieven.

Een notaris die controleert of overdrachtsbelasting correct wordt geheven?

People pleaser.

Een notaris die vraagt of een vrijstelling daadwerkelijk van toepassing is?

Wanhopig op zoek naar goedkeuring uit Apeldoorn.

Een notaris die weigert een akte zo in te richten omdat iemand zegt dat ‘dit fiscaal echt kan’?

Waarschijnlijk kandidaat voor Medewerker van de Maand.

Ergens is het ook aandoenlijk.

Het idee dat Sophie ’s avonds thuis zit en denkt: Ik hoop toch zo dat ze bij de Belastingdienst tevreden over me zijn.

Terwijl de werkelijkheid aanzienlijk saaier is.

Sophie wil de Belastingdienst niet pleasen.

Ze wil de tussenpersoon trouwens ook niet pleasen.

Dat is een bevrijdend inzicht waar een mens kennelijk eerst een bepaalde leeftijd voor moet bereiken.

Ze wil gewoon dat een akte klopt.

Dat een vrijstelling van toepassing is als erin staat dat die van toepassing is.

Dat een fiscale constructie niet verandert in een sprookje omdat drie mensen hem vaak genoeg gebruikelijk noemen.

En vooral dat zij haar handtekening niet zet onder iets waar uiteindelijk háár naam onder staat, omdat iemand anders heel stellig heeft gezegd dat het prima is.

Dat laatste wordt nog weleens vergeten.

Een tussenpersoon adviseert.

Een cliënt wil.

Een fiscalist bedenkt.

Een makelaar bemiddelt.

En dan komt het dossier bij de notaris.

Die vervelende laatste halte waar iemand ineens vraagt: Maar kan dit ook?

Niet: Willen we dit?

Niet: Is dit voordelig?

Niet: Heeft iemand op een cursus gezegd dat dit misschien zou kunnen?

Maar: Kan ik hier mijn handtekening onder zetten?

Soms is het antwoord ja.

Soms nee.

En soms: niet voordat u mij uitlegt waarom.

Dat is geen gebrek aan klantgerichtheid.

Ook geen geheime romance met de fiscus.

Dat heet beroepsverantwoordelijkheid.

Een tamelijk ongezellig begrip, Sophie geeft het toe.

Maar het heeft één groot voordeel.

Als de Belastingdienst jaren later wél belangstelling krijgt voor het dossier, is de kans klein dat de tussenpersoon naast Sophie komt zitten om uit te leggen dat hij destijds degene was die zo graag wilde.

Dan ligt daar gewoon de akte.

Met haar naam eronder.

Dus nee.

Sophie probeert de Belastingdienst niet te pleasen.

Ze probeert vooral te voorkomen dat ze hem later uitgebreid moet leren kennen.

En dat lijkt haar, voor alle betrokkenen, eigenlijk de gezondste basis voor een relatie.